sobota, 29 marca 2014

Pasja

Oparte na prawdziwej historii :)
Będzie to dość krótkie , ale mam nadzieję że wspomożecie chłopaków ! :)
__________________________________________________________________

__________________________________________________________________

Było sobie trzech chłopaków. Mariusz, Franek i Dominik. Franek i Mariusz chodzili do 6B a Dominik do 6A. Nie znali się prawie w ogóle ... Mariusz pewnego dnia przyniósł gitarę do szkoły i zaczął grać... Nie grał wtedy jakoś bardzo ładnie ale umiał podstawy... Franek wziął na przerwie od niego gitarę i też zaczął grac... Wtedy Dominik stwierdził , że skoro mam] gitarę to dlaczego nie nauczyć sie na niej grać? No i zaczął... W końcu chłopcy zaczęli się bliżej Aż pewnego razu wpadli na pomysł , żeby założyć zespół... Najpierw grali na gitarach klasycznych u Marioli ( tak nazywali Mariusza ) a później wzięli się za gitary elektryczne . Szybko zaczęli się rozwijać . Na początku grali w szkole. Najpierw w sali muzycznej a później w sali numer 3 . Zdarzało się nawet, że próby odbywały się w szatni . Po pewnym czasie zaczęli zastanawiać się nad nazwą . Nazywali się " Green Fish " - Mariusz wymyślał - ale później Dominik wymyślił " Sawana " , ponieważ każdy z nich ma zwierzęce nazwisko :) W sumie Dominik nie miał stałej roli w zespole ... Raz grał na gitarze, raz na perkusji ... Aktualnie gra na basie :) Jednym z pierwszych ich utworów był utwór "Gafa" a nazwa się wzięła od chwytów które wchodzą w skład tego utworu ( kreatywne ^^ ) . Pierwszym naszym oficjalnym występem było zagranie " Domu wschodzącego słońca" na zakończeniu roku szkolnego . Na obozie harcerskim próbowali coś napisać ale nam za bardzo nie wychodziło... Potem zaczęliśmy chodzić do Domu kultury Wola Duchacka wschód ( od listopada ) . Zagrali tam podczas WOŚP'U :) Później już regularnie przychodzili tam na próby, co czwartek . Następny koncert też odbył się e domu kultury , tyle że z wokalistką :)
Od niedawna mają nowego perkusistę , Jacka. Trzeba przyznać, że jest świetny :)
Chłopaków łączy silna więź , na każdej ich próbie śmieją się razem i dobrze bawią ( osobiście jestem tego świadkiem :D ) a przede wszystkim, ROZWIJAJĄ SWOJĄ PASJĘ !

__________________________________________________________________

No to tak, jak już wspomniałam, jest to prawdziwa historia :) Z tymi chłopakami chodzę do szkoły , do 1 Gim. No, może oprócz Jacka ale uznajmy że ze wszystkimi XD W każdym razie , chcę im jakoś pomóc i bardzo was proszę, zostawcie im chociaż jednego lajka czy to na FP na facebooku, czy opicjalnej ich stronie, bądż pod filmami na YT na ich kanale ! :)
Mam nadzieję że im pomogłam choć troszkę i że pomożecie się im wypromować :) Dlatego w miarę możliwości udostępniajcię tą historię, aby świat się o nich dowiedział ! <3

__________________________________________________________________

Oficjalna strona : https://www.facebook.com/SawanaOfficial?fref=ts
FP : https://www.facebook.com/sawanators?fref=ts
Oficjalny kanał na YT : http://www.youtube.com/channel/UCMR7tp8mgM1CTtDhavTmBKg
Występ na WOŚP : http://www.youtube.com/watch?v=EzaI4T0o1II
http://www.youtube.com/watch?v=snCMxM44Mg0
http://www.youtube.com/watch?v=WBUz8go3eZM
http://www.youtube.com/watch?v=MHBIkgsxX5U
Koncert 31.01.2014r : http://www.youtube.com/watch?v=ONPd94vtbq4&list=UU-Rn93R3_4sB3PEAudAb-rw
http://www.youtube.com/watch?v=jUZzWCsOrTM
__________________________________________________________________




sobota, 15 marca 2014

Drzewko nadziei.

22 maja 2009 roku urodziła się dziewczynka o imieniu Sara. Rodzice Sary byli szczęśliwi, gdyż starali się o dziecko od 6 lat. Myśleli - Jesteśmy najszczęśliwszymi ludźmi na ziemi.
Niestety kilka dni później dowiedzieli się iż ich córka jest chora na białaczkę. Nie wiedzieli co robić. Byli załamani. Córka potrzebowała ciągłego leczenia i drogich operacji.
Rodzice Sary postanowili zaadoptować drugą córkę (Marikę) aby oddawać jej swoje narządy potrzebne Sarze. Nie zdawali sobie sprawy, że tym krzywdzą i okaleczają Marikę. Dla nich najważniejsze było zdrowie ich biologicznej córki. Dzięki oddanym narządom Mariki i odpowiednim lekom oraz operacjom, Sara ma już 16 lat. Niestety musi przebywać ciągle w szpitalu bo jej stan się nagle zaczął pogarszać.
Sara gdy już spędzała dużo czasu w szpitalu znalazła swój kącik. Przed budynkiem znajdowała się ławeczka, którą otaczały drzewa, kolorowe kwiaty. W lecie było tam przepięknie. Kochała tam chodzić. Gdy siedziała tam zapominała całkowicie o chorobie. Pewnego dnia do szpitala trafił 17 letni chłopak, także chory na
białaczkę. Dziewczyna ze względu na swoją chorobę pomagała innym ludziom bo wiedziała co czują. Chodziła do nich,  rozmawiała, pocieszała jeśli tego potrzebowali. Zainteresowała się także tym chłopakiem. Miał na imię Rydian. Chodziła do niego często, gdy miała tylko wolną chwilę. Bardzo się zaprzyjaźnili. Codziennie rano przynosił jej ciepłą herbatę. W końcu zrozumieli, że są jak dwie połówki, które razem tworzą całość. Zakochali się w sobie. Sara zabierała go codziennie wieczorem do swojego ulubionego miejsca. Nadszedł dzień, w którym usiedli wziął ją za rękę i wyznał jej miłość, po chwili ich wargi się zetknęły. Dziewczyna poczuła się tak szczęśliwa jakby była księżniczką z bajki. Wiatr lekko zawiał. Przytulił ją mocno i zabrał do środka. Sara poczuła się tak wyjątkowo, jak nigdy. Czuła, że kocha go nad życie, a on ją. Zabrał ją do tajemniczego miejsca. Ich miłość nie znała granic. Zaczął ją czule całować i przytulać w końcu zaczęli się rozbierać i stało się. Gdy rano się obudziła podszedł do niej, pocałował ją w policzek, szepnął do ucha "Kocham Cię, pamiętaj" i odszedł. Sara ubrała się i wróciła do swojego pokoju. Ciągle o nim rozmyślała. Była tak szczęśliwa, że nie da się tego opisać. Minęło kilka dni od tego zdarzenia, a chłopak się do niej nie
odezwał ani razu. Próbowała do niego dzwonić ale włączała się skrzynka. Była zaniepokojona. Zaczęła myśleć, że stchórzył. Już nawet zaczęła myśleć, że chciał ją tylko wykorzystać. Była bardzo smutna. Jej mama pocieszała ją i próbowała myśleć optymistycznie. W końcu mama dziewczyny postanowiła zapytać lekarki co stało się z Rydianem, bo nawet w szpitalu nie było go widać.
Pani doktor smutnym wyrazem twarzy odrzekła - Sądziłam, że ktoś was powiadomił o tym... No więc dwa
dni temu Rydian zmarł. Jego serce nie wytrzymało. Na prawdę mi przykro.
Gdy tylko matka usłyszała to zbladła. Powiedziała o tym córce. Ta natychmiast poleciała do swojego ulubionego miejsca gdzie spadł ostatni kwiat z drzewa. Płakała całą noc i ranek. Nie wyobrażała sobie swojego życia bez Rydiana. Nie wiedziała co ze sobą zrobić. Lekarz twierdził, że z Sarą jest coraz gorzej, że jej choroba się pogłębia. Jej jedynym ratunkiem była ryzykowna operacja, w której dawca odda serce dziewczynie. Dziewczyna po długich przemyśleniach postanowiła zrezygnować z operacji. Jej mama ją błagała o to aby zgodziła się na
operację. Ona jednak powiedziała, że z tym sercem będzie żyła rok a i tak później umrze, że nie da rady cierpieć bez niego tak długo ,że to będzie dla niej męka. Powiedziała, że chce umrzeć i być z nim w niebie. Rodzice Sary po długich rozmyślaniach uszanowali wybór córki, chociaż było to dla nich bardzo ciężkie. Dziewczyna dzień przed śmiercią zorientowała się ,że drzewo  przy którym siedziała z ukochanym rozkwitało gdy byli szczęśliwi a gdy umarł wszystkie kwiaty spadły, postanowiła
zasadzić drugie drzewko "drzewko nadziei" ,które symbolizowało ich miłość. Na drugi dzień dziewczyna zmarła. A drzewo do dziś rozkwita na wiosnę.

Wieczna ciemność

Było dość ciemno. Olga siedziała przed komputerem i oglądała filmy, siedziała ze znajomymi na fb... Ogółem mówiąc - nudziło jej się bardzo.
 Była zwykłą dziewczyną, troszkę nieśmiałą, ale potrafiła kochać, posiadała wiele empatii i kochała muzykę. Ale czuła, że jest z nią coś nie tak . Mianowicie - z jej oczami. Były duże , niebieskie. Ale dookoła źrenicy miała żółtą obręcz- nie wiedziała co ona oznacza.
Kolega nastraszył ją kiedyś że to jest jakaś choroba przez którą może stracić wzrok. Olga uznała że tylko sobie z niej żartuje , jak zresztą zwykle. Postanowiła więc się tym nie przejmować.
No więc gdy siedziała tak u babci stało się coś dziwnego... Aby sprawdzić , czy z nią na pewno wszystko jest dobrze poczytała w internecie o chorobach oczu. Oczywiście wiedziała że w internecie piszą same głupoty , tupu " Na nodze pojawił mi się guz. Czy to może być ciąża poza maciczna ? " . No ale cóż, pomijając ludzką głupotę przeczytała nazwę kolejnej choroby. Była to jaskra. Olga poczytała sobie o objawach tej choroby - wystraszyła się nie na żarty. Miała wszystkie objawy jaskry.
Szybko pobiegła do łazienki i popatrzyła na swoje oczy i porównała je z oczami znalezionymi w internecie wskazującymi jaskrę - nie różniły się niczym.
Pośpiesznie wróciła do komputera i napisała do swoich najlepszych przyjaciółek - " Bells " i "Żelki" . Pomogły jej szukać w internecie więcej informacji o tej chorobie.
- Olga napisz do mamy, niech zabierze cie na badanie wzroku ! Będziesz mieć pewność, że nic ci nie jest ... - radziła Bells
Więc oczywiście dziewczyna posłuchała pady przyjaciółki. Napisała do swojej mamy - Anity - czy zabierze ją na badanie. Oczywiście kobieta uznała że jej córka histeryzuje, ale zabierze ją na badania żeby się nie martwiła.
W tym momencie zapadł mrok. Przed jej oczami pojawiały się czarne plamy i widziała coraz słabiej/
" NIE ! TO ZA SZYBKO ! " - pomyślała
Zaczęła krzyczeć , aż przyszła jej babcia i wstała siostra.
Olga była przerażona. Nie mogła stracić wzroku w tak młodym wieku . Babcia szybko zadzwoniła na pogotowie , które przyjechało tuż po chwili.

2 dni później Olga dowiedziała się, że do końca dnia będzie widzieć. Potem, nastanie wieczna ciemność .
Dziewczyna rozpłakała się i upadła na kolana wyzywając Boga . Była jeszcze taka młoda... Było kilka osób które chciała zobaczyć przed oślepnięciem ... Bells, Żelka i On - Mateusz. Była w nim strasznie zakochana, dzielili te same pasje... Grał na pianinie . Kochała go słuchać ...
Matka Olgi rozpłakała się i zawiozła ją na boisko szkolne aby mogła spotkać przyjaciół. Pierwsza przyszła Żelka, potem Bells. Dziewczyna się nie odzywała i czekała tylko na Mateusza. Jej przyjaciółki zaczynały się martwić ...
Po 5-ciu minutach chłopak przyszedł.
- Hej Olga, co jest ??? - zapytał zmartwiony
Dziewczyna nawet nie zdążyła odpowiedzieć - wybuchła płaczem.
- Będę ślepa !!!! Będę ślepa !!!! To już koniec, jutro nastanie ciemność ... Mam szanse na operacje, ale nie ma dawcy ... - krzyczała zapłakana.
Mateusz , Bells i żelka o mało co nie zemdleli. Po chwili wszyscy rzucili się na Olgę i płakali razem.
Wieczorem Olga ostatni raz popatrzyła na księżyc. Tak bardzo chciała zachować jego blask ... Na zewnątrz panował spokój - właśnie tak dziewczyna chciała zapamiętać swoją okolicę. Nagle do jej pokoju weszła mama oznajmiając , że znalazł się dawca i natychmiast jadą do szpitala na operację. Dziewczyna wstała i ostrożnie podeszła do mamy potykając się ze 20 razy .

Po operacji lekarz powiedział Oldze, że wszystko się udało  i odzyska wzrok . Przez 2 tygodnie nie może ściągać z oczu bandaża i unikać ostrego światła, gdyż jej oczy są jeszcze bardzo słabe . Niestety - dawca nie chciał ujawnić swojej tożsamości.

Miesiąc później dziewczyna już normalnie widziała. Była okropnie szczęśliwa tym, że może znów popatrzeć na swoje ukochane przyjaciółki, rodzinę ... Ale nie widziała tylko jednej osoby - Mateusza . Postanowiła więc go odwiedzić.
Drzwi do domu otworzyła jej mama chłopaka. Gdy tylko zobaczyła dziewczynę, rozpłakała się, ale i ucieszyła. Bez słowa zaprowadziła mnie do pokoju Mateusza. Siedział przy oknie "patrząc " na dzieci na placu zabaw .
- Hej ... - powiedziała Olga niepewnie. - Odzyskałam wzrok ... Cieszę się jak nigdy !
Chłopak - nie odpowiadał. Tylko powoli się odwrócił. Oldze odjęło mowę. Upadła na kolana i zaczęła płakać. Mateusz delikatnie się uśmiechnął i wstał. W rękach trzymał białą laskę .
-Zrobiłem to , bo cię kocham ... - powiedział delikatnie całując dziewczynę w usta.
Od tamtego czasu byli parą. Pomagała mu się oswoić ze światem. Kochała go mocno, gdyż potrafił poświęcić dla niej coś niesamowicie cennego... Chcecie wiedzieć co ?
Powiem wam tylko tyle, że Olga, mogła wreszcie poznać ... Swojego dawcę .

Spotkanie w parku

Było tuż po godzinie 14:00. Siedziałam na ławce w parku czytając książkę, uwielbiałam to robić. Mogłam wreszcie odpocząć od ulicznego hałasu i zmartwień. Czytając przenosiłam się w inny świat. Wczuwałam się w role bohaterów, odczuwałam ich emocje... Tak jak bym była w książce i uczestniczyła w akcji. Moje zajęcie przerwał nagły huk. Nagle, przeźroczysta ręka wyciągnęła mnie z mojego świata i przywróciła rzeczywistości. Gdy odłożyłam powieść ujrzałam przed sobą mężczyznę, który prawdopodobnie spadł z roweru, który wpadł do stawu . Podbiegłam do niego aby mu pomóc. Wyglądał na zdezorientowanego, jak by nie wiedział gdzie jest. Może od upadku dostał amnezji ? Postanowiłam go spytać, czy cokolwiek pamięta. Tylko wzruszył ramionami. Wyglądało na to, że nie. Pomogłam mu wstać i posadziłam na ławce. Zaraz po tym poszłam wyciągnąć jego rower ze stawu. Nie było to dość proste, bo staw był głęboki a ląd stromy. Oczywiście jestem geniuszem, i wpadłam do wody.
Okazało się że chłopak jednak nie zapomniał jak się pływa. wskoczył do wody, aby mi pomóc. 5 sekund później, byliśmy na brzegu.
Nastolatek spojrzał mi w oczy i się uśmiechnął.
- Jak widać  , nie tylko ja jestem niezdarą. - powiedział śmiejąc się uroczo.- Nic ci nie jest.
Spróbowałam wstać, ale od razu upadłam. Strasznie bolała mnie noga. A oczywiście nieznajomy miał kolejną okazję, aby móc mnie złapać.
- Chyba skręciłam kostkę... - powiedziałam. - Nie mogę stać ani ruszać nogą.
- To może zaniosę cię do szpitala ? - zaproponował.
- Na serio ? Dzięki, to bardzo miłe.
- W końcu oko za oko. - rzekł delikatnie się uśmiechając.
Przez całą drogę do szpitala niósł mnie na rękach. Musiał być bardzo silny, bo z parku do szpitala nie jest blisko a w tej części miasta nie jeżdżą autobusy ani tramwaje.
Pół godziny później byłam już w gabinecie lekarskim. Tak jak podejrzewałam, miałam zwichniętą kostkę. Pielęgniarka założyła mi gips i mogłam wracać do domu. Ku mojemu zdziwieniu, chłopak na mnie czekał.
- Ojjj, nie za dobrze to wygląda... Złamana ? - zapytał czule.
- Nie , zwichnięta... Nie przedstawiłam się, jestem Asia..
- A ja Marek. Cholera, to wszystko moja wina ! - krzyknął nagle.
- Ale co ?! - odpowiedziałam.
- Twoja noga... Gdybym był uważniejszy, pewnie nie musiała byś " ratować " mojego roweru, i mnie...
- Ej, nie zadręczaj się tak... Może kupimy sobie kakao w automacie i pójdziemy jeszcze do parku ? - spytałam.
- A jak masz zamiar dojść z tą nogą do parku, i to jeszcze z kakaem w ręku ? - powiedział śmiejąc się przyjacielsko.
Oczywiście ja też od razu zaczęłam się śmiać.
Dopiero teraz zauważyłam, że miał słodkie, dziecinne dołeczki. Ślicznie podkreślały jego duże, czarne oczy.

Zdałam sobie sprawę z tego, że nie mam jak wrócić do domu. Postanowiłam więc zadzwonić do mamy, żeby po mnie przyjechała. Nie wiedziałam tylko, co z Markiem... Miałam tylko nadzieję, że moja mama może zabierze go z nami. Na szczęście, tak też zrobiła.
Jechaliśmy w milczeniu. Mama nie odzywała się ani słowem. To nie wróżyło dobrze. Czułam, że w domu zrobi mi niezłą aferę.
Chłopak poprosił, żebyśmy wysadziły go pod parkiem. Zobaczyłam, że przed wyjściem położył na swoim siedzenie mała, białą karteczkę. Dyskretnie ją wzięłam, aby mama nie widziała. Pewnie nie chciała by, żebym się spotykała z Markiem, gdyż uważa, że w tym wieku nie ma  czasu na chłopców i liczy się tylko nauka.
Na kartce były napisane jakieś cyfry. Zakładam, że jego numer.Wsunęłam papier do kieszeni i zamknęłam oczy. Obudziłam się w domu.



Jak tylko otworzyłam oczy mama wyprawiła mi 5-cio godzinne kazanie o tym, że jeszcze nie czas na chłopców.
Jakoś specjalnie jej nie słuchałam ...
Moje myśli cały czas krążyły wokół niego..
Nie wiedziałam co sie ze mną dzieje.
Może to był jakiś znak ??? Postanowiłam napisać do niego SMS. Odpisał po jednej minucie. Pisaliśmy przez całą noc , ale żadne z nas nie czuło zmęczenia. Poczułam, że z każdą jego wiadomością moje serce mocniej bije...

Minęło już kilka miesięcy , jesteśmy parą .Śmiejemy się z każdej możliwej rzeczy, spędzamy razem mnóstwo czasu ... mam nadzieję, że już zawsze będziemy razem.