Okazało się że chłopak jednak nie zapomniał jak się pływa. wskoczył do wody, aby mi pomóc. 5 sekund później, byliśmy na brzegu.
Nastolatek spojrzał mi w oczy i się uśmiechnął.
- Jak widać , nie tylko ja jestem niezdarą. - powiedział śmiejąc się uroczo.- Nic ci nie jest.
Spróbowałam wstać, ale od razu upadłam. Strasznie bolała mnie noga. A oczywiście nieznajomy miał kolejną okazję, aby móc mnie złapać.
- Chyba skręciłam kostkę... - powiedziałam. - Nie mogę stać ani ruszać nogą.
- To może zaniosę cię do szpitala ? - zaproponował.- Na serio ? Dzięki, to bardzo miłe.
- W końcu oko za oko. - rzekł delikatnie się uśmiechając.
Przez całą drogę do szpitala niósł mnie na rękach. Musiał być bardzo silny, bo z parku do szpitala nie jest blisko a w tej części miasta nie jeżdżą autobusy ani tramwaje.
Pół godziny później byłam już w gabinecie lekarskim. Tak jak podejrzewałam, miałam zwichniętą kostkę. Pielęgniarka założyła mi gips i mogłam wracać do domu. Ku mojemu zdziwieniu, chłopak na mnie czekał.
- Ojjj, nie za dobrze to wygląda... Złamana ? - zapytał czule.
- Nie , zwichnięta... Nie przedstawiłam się, jestem Asia..
- A ja Marek. Cholera, to wszystko moja wina ! - krzyknął nagle.
- Ale co ?! - odpowiedziałam.
- Twoja noga... Gdybym był uważniejszy, pewnie nie musiała byś " ratować " mojego roweru, i mnie...
- Ej, nie zadręczaj się tak... Może kupimy sobie kakao w automacie i pójdziemy jeszcze do parku ? - spytałam.
- A jak masz zamiar dojść z tą nogą do parku, i to jeszcze z kakaem w ręku ? - powiedział śmiejąc się przyjacielsko.
Oczywiście ja też od razu zaczęłam się śmiać.
Dopiero teraz zauważyłam, że miał słodkie, dziecinne dołeczki. Ślicznie podkreślały jego duże, czarne oczy.
Zdałam sobie sprawę z tego, że nie mam jak wrócić do domu. Postanowiłam więc zadzwonić do mamy, żeby po mnie przyjechała. Nie wiedziałam tylko, co z Markiem... Miałam tylko nadzieję, że moja mama może zabierze go z nami. Na szczęście, tak też zrobiła.
Jechaliśmy w milczeniu. Mama nie odzywała się ani słowem. To nie wróżyło dobrze. Czułam, że w domu zrobi mi niezłą aferę.
Chłopak poprosił, żebyśmy wysadziły go pod parkiem. Zobaczyłam, że przed wyjściem położył na swoim siedzenie mała, białą karteczkę. Dyskretnie ją wzięłam, aby mama nie widziała. Pewnie nie chciała by, żebym się spotykała z Markiem, gdyż uważa, że w tym wieku nie ma czasu na chłopców i liczy się tylko nauka.
Na kartce były napisane jakieś cyfry. Zakładam, że jego numer.Wsunęłam papier do kieszeni i zamknęłam oczy. Obudziłam się w domu.
Jak tylko otworzyłam oczy mama wyprawiła mi 5-cio godzinne kazanie o tym, że jeszcze nie czas na chłopców.
Jakoś specjalnie jej nie słuchałam ...
Moje myśli cały czas krążyły wokół niego..
Nie wiedziałam co sie ze mną dzieje.
Może to był jakiś znak ??? Postanowiłam napisać do niego SMS. Odpisał po jednej minucie. Pisaliśmy przez całą noc , ale żadne z nas nie czuło zmęczenia. Poczułam, że z każdą jego wiadomością moje serce mocniej bije...
Minęło już kilka miesięcy , jesteśmy parą .Śmiejemy się z każdej możliwej rzeczy, spędzamy razem mnóstwo czasu ... mam nadzieję, że już zawsze będziemy razem.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz