Piękny letni wieczór był,kiedy się poznali ona szła ze swoją mamą ,on pod blokiem szluga palił.
Chował się małolat ,by nikt go nie zobaczył ,był skromnym chłopaczkiem, który wrażeń nie szuka.
Zamknięty w sobie, od rozwodu rodziców, choć był jeszcze młody coś tam wiedział o życiu. Wiedział to,czego nie powinno wiedzieć dziecko , kiedy ojciec matkę tłukł swoją ciężką ręką wtedy pod blokiem
spotkał się z nią wzrokiem, uśmiechnął się do niej i ona to odwzajemniła ,wydawała się być miła na pierwszy rzut oka , była za młoda ,żeby mówić na nią "foka" , nie znali się bo był nowym lokatorem.
Powiedział- "dobry wieczór :) " , zaproponował pomoc wniesienia zakupów. Mama dziewczyny podziękowała (odmówiła), jednak ona skorzystała z propozycji , kiedy wchodzili na górę wolno się przedstawił, ona też, choć troszkę wstydliwa była. Krótka chwila , on miał wrażenie tej wiecznej. Kiedy ona mu podziękowała za pomoc ,on z uśmiechem odparł - "mogę częściej tak pomagać".
Mijały miesiące od tego spotkania a oni żyli na przyjaźni. Bardzo chciał z nią być ale nie miał odwagi , dlatego ukrywał ,że po chwilach spędzonych z nią w nocy nie spał w ogóle , dla niego to nie była tylko koleżanka, dusił to w sobie, sam wiedział jak wygląda prawda . Za każdym razem ,kiedy zbierał się w sobie szedł do niej i nie dawał rady powiedzieć tak razem do kina, tak razem lekcje u niej, tak wspólne kolacje , co jakiś czas spacer . Jej przez myśl nie przeszło nigdy nawet ,że on i ona mogliby spróbować razem.
Rozmawiali o tym już na samym początku . On nie zdawał sobie sprawy ,że ona będzie tą, o której śni i marzy. Byli dla siebie jak brat i siostra , w żartach mówili ,że do nich świat należy. Nikogo i niczego po za nią nie widział , chciałby móc zostać przy niej już do końca życia. Ona nigdy nie słyszała krzyku jego serca ,a on z każdym spotkaniem coraz bardziej cierpiał.
W końcu przyszedł dzień, w którym ona była sama w domu ,zaprosiła go do siebie ,żeby pomógł jej w lekcjach. Kiedy przyszedł usiedli sobie tak jak zawsze na dywanie. Usiadła mu na kolanach , on poczuł ,że to ta chwila ,że nie ma co dłużej zwlekać. Zaczął temat mówiąc ,że na miłość nie ma lekarstwa ,powiedział wszystko co czuje ,że on już rady nie daje. Wyznał jej miłość. Ona zapłakana nie dowierza w to co słyszy. On nie może uwierzyć w to ,że jej to wyznał. Obawiał się jej reakcji ,ale ma to już za sobą. Wybiegł tak szybko jak przyszedł, dorzucając słowa " Kocham Cię i Przepraszam". Zamarła w bezruchu
,drzwi zamknęły się za nim. Płakała dość długo. Minął dzień , drugi, później trzeci i czwarty ,przez ten czas rozmyślała o tym co się stało . Teraz tak samo jak on nie miała odwagi stanąć na przeciw niego. Ciężko im było strawić tą sytuacje ,te wszystkie słowa, których po części żałował. Chciałby cofnąć czas lub wymazać po porostu jej to z pamięci. Nie miał siły ,nie miał już do tego głowy. Siedział tak zadumany w oknie ,myślami w chmurach ,nagle słyszy pukanie do drzwi, zakradł się cicho do drzwi otworzył je tylko już ją miał w ramionach ,nie wymówili ani słowa. W końcu szepnął jej do ucha ,że bez niej jest mu bardzo źle, odchyliła głowę spojrzała w jego oczy wyszeptała z pocałunkiem - "teraz już zapomnij o tym co się stało" . To było jego marzenie ,myślał ,że nie do spełnienia ale ona jest osobą, która to marzenie jednak spełnia , powiedział - "jeśli to jest tylko sen ja nie chcę się budzić" ,wtulił się w nią mocno. Oboje zapłakani stali dłuższą chwilę. Obiecali sobie - "Na zawsze tylko ja i ty". Teraz tylko śmiali się z tego ,wspominając tą rozmowę.
Teraz są jak mąż i żona ,lecz byli jeszcze za młodzi ,żeby zamieszkać razem. Było lepiej niż kiedykolwiek.
W tym roku kończyli szkołę, tylko w innej klasie mogą wyjechać na studia i w końcu zamieszkać razem. Rozglądał się za pracą. Chciałby kupić jej pierścionek i zaręczyć się na koniec roku.
Bieg sytuacji nabrał poważnych rozmiarów. On w tym czasie siedział w szkole wzięła się za mycie garów i nagle .. straciła przytomność. Dobrze ,że w domu była jej matka , natychmiast zadzwoniła na pogotowie ,które przyjechało po 20 minutach . On dostał telefon od matki ,jedno czego się dowiedział to ,że jest naprawdę źle , nie wiedział co się stało. Zdrowie jej dopisywało a tu nagle taka akcja. Ciągle nieprzytomna leżała w szpitalnym łóżku ,on nie odstępował jej nawet na chwilę, siedział przy niej w dzień i w nocy. Płakał modlił się o nią. Mówił: "Proszę Was. Panie doktorze ratujcie ją". Najgorsze miało dopiero nadejść.
Wczoraj nie najlepiej ,dziś jej stan się pogorszył.On poszedł do szkoły z nadzieją ,że wszystko będzie dobrze. Wrócił do niej po szkole. Wpatrywał się w ruch jej powiek. ,obawiał się tego ,że powieki zamknęła na wieki. Ciężko było mu uwierzyć,lecz nadzieja dalej była,prosił Boga - "Zrobię wszystko tylko ,żeby ona żyła". Mieli być na zawsze razem. Byli dla siebie stworzeni. On by życie za nią oddał. Gdy obudził się nad ranem poznał prawdy gorzki znak. Już odeszła stąd na zawsze. Krzyczał nad nią "nie zostawiaj mnie!".
Jeszcze w ten sam dzień ,kiedy on się nie mógł pozbierać,dręczyły go myśli co ma zrobić teraz. Nie miał po co żyć. Nie wyobrażał sobie życia bez niej, postanowił na zawsze już z nią zostać.
Pętle zawinął na szyi. Myślał tylko by zostać z nią już tylko na zawsze. Chwilę później byli już razem. Na zawsze. TAK BARDZO JĄ KOCHAŁ.
Autor tekstu: Klaudia Ferdek.





Brak komentarzy:
Prześlij komentarz